Skuteczna praca z techniką diamentową Würth Polska

Wśród twardych materiałów powszechnie spotykanych na budowach znajdują się: beton, cegły, kamień naturalny czy kostka brukowa. Do ich obróbki stosuje się wytrzymałe elektronarzędzia i produkty diamentowe, przez co praca może być wydajna i bezpieczna. Zanim jednak wybierze się odpowiedni sprzęt, najpierw należy zwrócić uwagę na rodzaj materiału.

– Twarde materiały budowlane wymagają elektronarzędzi o dużej mocy i wydajności. Zwykle, szczególnie do ciężkich prac, stosuje się narzędzia zasilane z sieci - dostępny na rynku kompaktowy, akumulatorowy sprzęt poradzi sobie tylko z częścią prac w betonie i podobnych mu materiałach. Dobre produkty wykorzystywane w technice diamentowej powinny posiadać dużą moc i być odporne na pracę w twardym materiale. Ta druga cecha tyczy się zresztą zarówno samych elektronarzędzi, jak i osprzętu przy nich wykorzystywanego takiego jak tarcze i koronki diamentowe

– wyjaśnia Tomasz Szymański, menedżer produktu Würth Polska.

Twardość to nie wszystko

W przypadku tarcz, poza twardością, istotna jest też ścieralność (abrazyjność) danego elementu. Materiały można uszeregować według tej właściwości. Do bardzo ścieralnych zalicza się asfalt, piaskowiec, świeży beton czy miękki silikat. Z kolei cegła twarda czy beton wyższych klas wytrzymałości kwalifikowane są jako średnio ścieralne. Bardzo małą abrazyjność wykazuje gres czy granit. Warto też pamiętać, że niektóre materiały mogą różnić się właściwościami ścieralnymi w zależności od ich pochodzenia (granity, marmury, piaskowce), technologii produkcji (cegła) lub zawartych dodatków (beton).

– Dlaczego ścieralność materiału jest tak ważna? Według niej można dobrać odpowiednie narzędzia. W przypadku techniki diamentowej  do materiałów o dużej ścieralności należy stosować narzędzia o twardych segmentach. Natomiast do tych o małej abrazyjności  lepiej postawić na narzędzia o segmentach miękkich

– radzi Tomasz Szymański.

Na sucho i na mokro

Tarcze i wiertła w technice diamentowej wykorzystywane są do pracy „na mokro” lub „na sucho”. – Profesjonaliści znają różnicę pomiędzy tymi dwiema metodami, ale warto przypomnieć, że ziarna diamentów na ogół lepiej pracują przy kontakcie z wodą. Ta usuwa urobek oraz dodatkowo chłodzi narzędzie. Dlatego, jeżeli tylko warunki pracy nam na to pozwalają, lepiej pracować „na mokro”. Oczywiście wykorzystywanie tej metody nie jest możliwe przy tradycyjnych szlifierkach kątowych czy sprzętach budowlanych, które są przeznaczone do pracy bez wody. Z tego powodu zdecydowana większość narzędzi diamentowych jest obecnie przygotowana do pracy zarówno „na mokro”, jak i „na sucho”. Głównie chodzi tu o kwestię łączenia segmentów z ciałem tarczy. Kiedyś popularne było mocowanie ich za pomocą lutu srebrnego.

Ta technologia wymagała jednak cięcia z użyciem wody, żeby zapewnić chłodzenie narzędzia. W przeciwnym wypadku ciepło wytwarzane podczas cięcia potrafiło osłabić lut, co groziło odpadnięciem segmentu. Dziś, w większości przypadków, segmenty łączy się z tarczą za pomocą techniki laserowej. Takie połączenie jest na tyle odporne na temperaturę, że możemy pracować bez użycia wody. Obecnie technologię „na mokro” wciąż stosuje się powszechnie w obróbce kamienia, wierceniu przepustów w ścianach betonowych oraz przy cięciu gresu i glazury – zwraca uwagę menedżer produktu Würth Polska.