Współpraca człowieka i maszyny dla klimatu

– Robot zapewnia precyzję tam, gdzie człowiek osiąga swoje granice – mówi mistrz cechu Markus Bruckner. Ściana, nad którą pracowali, nie była ustawiona w jednej linii. Ponad 200 z 1700 cegieł zostało obróconych pod różnym kątem. Takie ustawienie wynikało z obliczeń cyfrowego konfiguratora, który analizuje nasłonecznienie i zacienienie w miejscu budowy, a następnie wyznacza optymalne położenie cegieł pod kątem klimatycznym.

Robot, opracowany na Technische Universität München (TUM), przechowuje cyfrowy model ściany, a logika jego pracy jest zintegrowana z procesem projektowania. Wyposażony w ramię z chwytakiem, porusza się po mobilnej podstawie, co pozwala mu dotrzeć do dowolnego punktu konstrukcji o wymiarach ok. 4 × 2,5 m.

– Robot jest jak nowy kolega – podkreśla architektka Julia Fleckenstein, profesor cyfrowej prefabrykacji na TUM. – Nie zastępuje fachowców, lecz uzupełnia ich umiejętności.

W projekcie wzięło udział trzech uczniów zawodu murarza. – Na początku dziwnie było pracować, gdy obok poruszało się ramię robota – przyznaje uczeń Dragan Stanojevic. – Teraz to już łatwe do wyobrażenia.

Projekt „Climate Active Envelopes” zakłada uproszczenie konstrukcji ścian, m.in. przez stosowanie wyłącnie cegły. W ramach testów powstała ściana czterowarstwowa o grubości 55 cm, czyli o 20-25 cm więcej niż standardowo. Na zewnątrz użyto cegieł klinkierowych lub impregnowanych, a wewnątrz-izolacyjnych.

– Cegła pozwala na prostą i zrównoważoną budowę. W konstrukcjach jednorodnych myślimy też o łatwiejszym demontażu i ponownym użyciu – zaznacza Bruckner. – To pokazuje, że robotyka współpracująca nie eliminuje rzemiosła, lecz je rozwija – dodaje prof. Kathrin Dörfler z TUM. – Przyszłe place budowy będą miejscem współpracy narzędzi cyfrowych i ludzkiej wiedzy.