Zagospodarowanie resztek pożniwnych wpływa na zabezpieczenie zasiewów

Początek tego roku nie był standardowy. Bardzo obfite opady, doprowadziły do gnicia materii organicznej, a także do „wypłukania” składników odżywczych z gleby. Następnie, długo utrzymująca się susza, drastycznie ograniczyła populację korzystnej mikroflory odpowiedzialnej za procesy mineralizacji pierwiastków, uwalnianie fosforu, poprawę struktury gleby oraz tworzenie próchnicy. Duża część rolników planuje pozostawienie słomy na polu, a także jeśli jest taka możliwość, nawożenie organiczne. Należy jednak pamiętać, że bez udziału odpowiednio dużej ilości wybranych kolonii mikrobiologicznych korzystne procesy glebowe będą przebiegały wolno, ze stratą cennych składników pokarmowych. Rezultaty pozostawienia resztek pożniwnych mogą okazać się niezadawalające. Porażone resztki, nie dość że będą długo zalegać w glebie, to staną się siedliskiem patogenów grzybowych infekując kolejne uprawy. Dlatego ważne jest, aby zintensyfikować proces rozkładu. Jak się okazuje samo stosowanie nawozów wapniowych czy sypanie azotu na ściernisko, sprawy do końca nie rozwiązuje. Przeszacowane dawki azotu sprawią, że słoma z pól szybko znika – „efekt spalania słomy”. Następnie, przy utrzymujących się nadwyżkach azotu, dochodzi do groźnego zjawiska – rozkładu próchnicy rodzimej przez mikroorganizmy. 

Pamiętajmy, że od kondycji gleby zależy efektywność całej produkcji. Nieprawidłowo zarządzana, ulega zniszczeniu. Dlatego tak istotna jest dbałość o żyzność oraz jej naturalny potencjał plonotwórczy. 

Zawarte w próchnicy kwasy humusowe, warunkują potencjał magazynowania i zaopatrywania roślin w wodę i składniki mineralne, co jest niezwykle istotne podczas deficytów opadów. 1 kg kwasów humusowych jest zdolny związać do 15 l wody. W odniesieniu do hektara warstwy ornej, oznacza to że, gleba o zawartości 2% próchnicy, może stać się rezerwuarem 900 tys. litrów wody, a wzrost o każde kolejne 0,1 % próchnicy, wiąże się z możliwością zwiększenia pojemności wodnej gleby aż o 45 tys. litrów. To fundamentalny argument, do pracy nad zwiększeniem urodzajności. Aby słoma stanowiła podstawowy materiał do tworzenia próchnicy i cenne źródło makro i mikroskładników, musi zostać efektywnie przetworzona. Składniki odżywcze, które dostarczamy glebie w formie resztek nie są dostępne dla roślin od razu. Szybkość ich rozkładu determinowana jest przez aktywność biologiczną gleby, czyli mikroorganizmy glebowe, odpowiedzialne za szybki i prawidłowy rozkład.

Dbałość o prawidłowy rozkład resztek pożniwnych w celu odżywienia roślin następczych i odbudowy stanowiska poprzez zintensyfikowanie humifikacji to aktualny priorytet wszystkich rolników. Dlatego warto do standardowej agrotechniki włączyć preparaty, które spowodują zmiany fizyczne w glebie, będą sprzyjać rozwojowi flory i fauny glebowej – przekształcą składniki pokarmowe z form organicznych na przyswajalne dla roślin. Ale przede wszystkim, zwiększą zawartość próchnicy w glebie. Prawidłowe wykorzystanie resztek pożniwnych to najlepszy kierunek w celu zabezpieczenia kolejnych zasiewów.