70 lat rozrzutników Bergmann

Kolejne lata przyniosły udoskonalenia – w 1959 roku wprowadzono model M 75, a od 1962 r. serię od M 42 do M 82. Dzięki większej pojemności i lepszemu zawieszeniu nowe maszyny stały się wszechstronne.
W 1960 roku pojawiła się ładowarka półportalowa L 100, a w połowie lat 60. dodatkowa ładowarka AL 10, które umożliwiły załadunek materiałów takich jak trawa czy liście buraków. Dzięki temu maszyny Bergmann stały się bardziej wielozadaniowe.
Pod koniec lat 60. model M 92 zyskał popularność dzięki większej masie całkowitej (do 6,5 t) i różnym adapterom rozrzucającym. W latach 80. wprowadzono nowe modele, w tym resorowane rozrzutniki tandemowe, które znacząco zwiększyły komfort użytkowania. Ślimakowe adaptery rozrzucające, dostępne od modelu M 700, pozwoliły na bardziej precyzyjny rozrzut.

Pierwsze rozrzutniki uniwersalne

W 1991 roku Bergmann wprowadził model TSW 700, rozpoczynając produkcję rozrzutników uniwersalnych. Dzięki talerzowym adapterom zasięg rozrzutu wzrósł do 22 m. Równocześnie stale rozwijano systemy nadwozi wymiennych, które w 1998 roku umożliwiły stosowanie jednego podwozia z różnymi funkcjonalnymi modułami.
W latach 90. firma wprowadziła stalowe ściany boczne oraz okrągłe łańcuchy stalowe w podłogach transportowych, które stały się standardem dzięki swojej wytrzymałości. W 2001 roku zaprezentowano pierwszą stożkową wannę stalową, co poprawiło jakość rozrzutu i zmniejszyło zużycie materiałów.

Era precyzyjnego rozrzucania

Od 2005 roku Bergmann rozwijał technologie GPS i systemy ISOBUS. Modele takie jak TSW A 19 na Mercedesie Actros stały się symbolem precyzyjnego rozrzucania. W 2011 roku rozrzutniki uzyskały wysokie oceny w testach DLG za jakość i funkcjonalność.
Na targach Agritechnica 2019 zaprezentowano opatentowany adapter V-Spread, który umożliwia rozrzut na szerokość do 36 m. W 2023 roku firma pokazała prototyp nowej generacji rozrzutników Bergmann Xpert 5.24, wyposażonych w system ISOBUS TIM.